Takvimler hangi yaprağı gösterirse göstersin, mevsim hangi renge bürünürse bürünsün, kasım ayının dokuzunu onuna bağlayan gece içimize çöken o ağır sessizlik hep aynıdır. Sadece bir ayın, bir günün ya da bir mevsimin bitişi değildir kasım; bir milletin kalbinin aynı saatte, aynı dakikada tek bir ritimle çarptığı, kelimelerin bittiği, zamanın hükmünü yitirdiği bir eşiktir.
Ve o an geldiğinde… Hızla akıp giden modern dünyanın o deli koşturmacası, şehrin gürültüsü, kavşaklardaki korna sesleri, aceleyle işine yetişmeye çalışan insanların telaşı tek bir komutla donakalır.
Hangi lider vardır ki aramızdan ayrılışının üzerinden yıllar geçmesine rağmen her 10 Kasım’da hayatın akışına böyle devasa bir “fren” yaptırabilsin?
Düşünün bir kere; normal bir günde kırmızı ışıkta bile sabırsızlıkla kornaya basan insanlar, o dakika geldiğinde arabalarından iner, otobüslerin içinde ayağa kalkar, kaldırımda yürüyen çocuk oyununu, esnaf dükkanının önündeki tezgahını bırakır. Trafiğin ortasında, caddenin ta göbeğinde, fabrikalarda tezgah başındakiler, plazalarda ekranlara bakanlar… Herkes, ama herkes içindeki o büyük boşluğa, o derin sızıya teslim olur. Sirene karışan o tek ses, aslında milyonlarca insanın iç çektiği “Seni çok özledik” nidasıdır.
Çünkü Mustafa Kemal Atatürk, sadece geçmişte kalmış bir devlet adamı değil; bu topraklarda yaşayan herkesin zihninde, vicdanında ve attığı her adreste yankılanan bir akıldır, bir yön bulma biçimidir. Onu özlemek, sadece tarihe duyulan bir nostalji değildir; onun “en büyük eserim” dediği Cumhuriyet’e, aydınlığa, akla ve bilime olan inancımızı her gün yeniden tazelemek demektir. Yokluğunda bile hayatı durdurabilmesi, onun bu millete kazandırdığı ruhun ne kadar diri, ne kadar köklü olduğunun en somut kanıtıdır.
Saatler 09.05’i gösterdiğinde rüzgar bile sessizleşir gibi olur. O iki dakikalık saygı duruşu, sadece bir dakikanın saniyelik dilimlerine sığdırılan bir hatıra değil; geçmişe duyulan minnetin, geleceğe bırakılan inancın en asil duruşudur. Herkes başını öne eğdiğinde, aslında içinden aynı cümle geçer: “Bıraktığın emanet emin ellerde, fakat seni her geçen gün daha çok arıyoruz.”
Zaman akıp gidiyor, yıllar hızla devriliyor. Ama bu millet, her 10 Kasım’da saatleri değil, kendi yüreğini durdurmayı başarıyor.
Ruhu şad olsun. Hatırası yolumuzu aydınlatmaya devam edecek. Seni unutmadık, unutmayacağız ve unutturmayacağız.
Köşe Yazısı : Eda Sinem Bora
